Εξαγωγή δοντιού

Πλέον αποτελεί ανώδυνη επέμβαση

Η επιστημονική τακτική που ακολουθείται γενικότερα από την οδοντιατρική κοινότητα είναι η διατήρηση των δοντιών του ασθενούς και η αποκατάσταση τους με θεραπευτικές ή προσθετικές μεθόδους, σε περίπτωση προβλήματος.

Όταν όμως διαπιστώνεται, ότι η κατάσταση του δοντιού μπορεί να δημιουργήσει διάφορες ζημίες και προβλήματα, τότε ο γιατρός οδηγείται στην αφαίρεση του.

Η χειρουργική εξαγωγή είναι η μέθοδος με την οποία αφαιρείται ένα δόντι.

Κυριότερες αιτίες που οδηγούν στην εξαγωγή δοντιού είναι:

• Εκτεταμένη τερηδόνα.
• Φρονιμίτες.
• Περιοδοντίτιδα σε προχωρημένο στάδιο.
• Οξεία ή χρόνια παθολογικά προβλήματα του πολφού, στα οποία άλλες θεραπείες  δεν απέδωσαν.
• Κάταγμα μετά από τραυματισμό.
• Υπερέκφυση δοντιού.
• Ορθοδοντική θεραπεία, που επιβάλλει την εξαγωγή ενός ή περισσότερων δοντιών.
• Περιπτώσεις ημιέγκλειστων ή έγκλειστων δοντιών.
• Υπεράριθμα δόντια που παρεμποδίζουν τα κανονικών δόντια.
• Αισθητικοί λόγοι.
• Δόντια που παρουσιάζουν ασυνήθιστη μορφολογία ριζών.

Η διαδικασία της εξαγωγής είναι πλεόν μία εντελώς ακίνδυνη και γρήγορη διαδικασία, αρκεί ο γιατρός να είναι σωστά επιστημονικά καταρτισμένος.

Πριν την εξαγωγή του δοντιού, ο οδοντίατρος λαμβάνει την κλινική εικόνα του ασθενή και κάνει τις απαραίτητες ακτινογραφίες.

Οι ακτινογραφίες δείχνουν το μέγεθος, το σχήμα και τη θέση του δοντιού καθώς και το περιβάλλον οστό.

Ο γιατρός  χρησιμοποιεί ένα τοπικό αναισθητικό ή ηλεκρονική αναισθησία για να μουδιάσει την περιοχή του στόματος στην οποία θα πραγματοποιηθεί η εξαγωγή.